In mijn stukje over Ding 9 heb ik het er al over gehad. Op het Net een stappenplan gevonden. Leuk om te gebruiken bij Ding 22. Dat was toen. Helaas was het stappenplan bedoeld voor een universiteitsbibliotheek en moest er veel aangepast worden. Bovendien vergde het vertalen ervan (uit het Amerikaans) veel tijd. Toch is het niet helemaal weggegooide energie. Ik heb er wel degelijk belangrijke dingen uit kunnen halen.
Inmiddels zijn we zover dat er met de meeste "Tools" een beetje gespeeld is en we in ieder geval de betekenis kennen wanneer er over gepraat wordt. In de komende tijd, gaat het er, denk ik, om hoe we deze dingen in gaan zetten en vooral welke. Want het is natuurlijk niet gezegd dat we blind alles moeten gaan doen. Dat de meningen daarover verdeeld zijn, werd in sommige blogs al duidelijk, niets nieuws dus. Een discussie met de organisatie daarover kan heel erg op z'n plek zijn. Daarmee volg ik alleen maar mijn Amerikaanse voorbeeld, dus:
Discussie ; Keuzes maken ; Beoordeling ; Planning ; Uitvoering en Evaluatie.
Hoe gaan we bijvoorbeeld om met het maken van keuzes. Kijken we naar ervaringen van andere bibliotheken. In de begeleidende tekst over Aquabrowser en My Discoveries wordt bijvoorbeeld Ann arbor genoemd als een van de meest vooruitstrevende bibliotheken op het gebied van Web 2.0. In de reacties op een stuk van John Blyberg vond ik echter een iets andere tekst over datzelfde Ann Arbor:
"Free tagging in the Ann Arbor catalog as it pertains to the discovery of material is indeed a failure, simply because the data set hasn't grown large enough to become terribly meaningful. The amine and fantasy crowds you speak of consists of one, maybe two people who went on a tagging frenzy very early on. Because of that, nine months latern the system has not been able to compensate for the skew. From a findability standpoint, the top tags are meaningless to anyone who isn't interested in amine or fantasy."
Een beter voorbeeld waar het free tagging wel gelukt lijkt is Danbury Library (www.Danburylibrary.org). Deze site is sowieso de moeite waard.
Tot zover de interne processen, deze zullen wel doorgaan. Maar wat is het uiteindelijke doel. Dat was toch altijd de service naar de klant. Het is juist die klant die ik in dit hele gebeuren een beetje gemist heb. Ook bij de sociale netwerken. Ik kan me voorstellen dat de bibliotheek graag gevonden wil worden op MySpace, als vriendje. Ik kan me echter net zo goed voorstellen dat de betreffende doelgroep (die we nu ook nauwelijks bereiken)een ander idee heeft van wat een bibliotheek zou moeten zijn en roept: "My Space, get out". Mij lijkt het dan ook beter om eerst te leren wat er leeft bij de beoogde doelgroepen en daarna pas de keuzes te maken.
En ik? Wat is mijn mening? Ik zie wel mogelijkheden, maar goed afgewogen, beredeneerd en onderbouwd. Intussen wacht ik op L 4.0 (zoals deze geschetst wordt in "A temporary place in time" van Wendy Schulz) The neo-library experience.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
1 opmerking:
Ben het helemaal met je eens dat we keuzes moeten maken uit wat toepasbaar is voor ons in de OBHM.
Nu zie ik even door de bomen het bos niet meer door de veelheid aan onderwerpen waar je eventueel wat mee zou kunnen. Maar alles moet even bezinken, niet te lang, en daarna moet je het ijzer smeden als het heet is. Maw; terug van vakantie met z'n allen inderdaad de discussie gaan voeren waar we mee aan de slag kunnen gaan. En helemaal mee eens, heb het zelf ook ergens genoemd in een blog, waar is de klant in dit verhaal en waar heeft hij/zij behoefte aan.
Een reactie posten